tag:blogger.com,1999:blog-143436462011-04-22T05:30:08.266+03:00Φόρος τιμής στον Raymond Queneau... (Παραλλαγές του ασήμαντου...)Teronoreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1142719947885848452006-03-19T00:00:00.000+02:002006-03-19T00:18:15.476+02:00<div style="text-align: justify;">(Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε! ;-p)<br /><br />Υποθετικό<br /><br />Αν ήταν μεσημέρι και έκανε ζέστη, θα έπαιρνα το λεωφορείο της γραμμής S. Αν το έπαιρνα, θα συναντούσα φοβερό συνωστισμό. Αφού θα επέβαινα, σίγουρα θα συναντούσα στην πίσω πλατφόρμα έναν νεαρό γύρω στα είκοσι έξι. Αν ήταν μακρυλαίμης, τότε θα φορούσε ένα μαλακό καπέλο και σε τέτοια περίπτωση θα είχε μια πλεξούδα στη θέση της κορδέλας (υποθέτω ότι θα το έκανε αυτό για να τραβάει τα βλέμματα το καπέλο και όχι ο αφύσικα μακρύς λαιμός του). Αν όντως έβλεπα αυτό το τύπο, τότε σίγουρα κάποια στιγμή θα αρπαζόταν με κάποιο διπλανό του. Ας υποθέσουμε ότι θα τον κατηγορούσε πως τον σπρώχνει επίτηδες κάθε φορά που κάποιος θέλει να περάσει. Αν και αφού τα έλεγε αυτά, θα έτρεχε να κάτσει στο πρώτο κάθισμα που θα ‘βλεπε αδειανό.<br /><br />Αφού τελείωναν όλα αυτά, και αν συναντούσα ξανά αυτό το άτομο, τότε αυτό θα συνέβαινε μετά από περίπου δύο ώρες. Σ’ αυτή τη περίπτωση, θα τον συναντούσα στην Κουρ ντε Ρομ, έξω από το σταθμό Σαιν Λαζάρ. Αν βρισκόταν μαζί με κάποιον φίλο του, τότε θα συζητούσαν, και μάλιστα ο φίλος του θα του έδινε μια συμβουλή. Αν το έκανε αυτό, τότε η συμβουλή θα ήταν να ράψει άλλο ένα κουμπί στο πέτο του παλτού του. Υποθέσαμε όμως ότι κάνει ζέστη άρα δεν μπορεί αυτός ο νεαρός να φοράει παλτό. Άρα άτοπο. QED. ὃ.ἔ.δ. <span family="" times="" new="" quot="">■</span><br /><br />Tero</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-114271994788584845?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1142719085784421302006-03-18T23:05:00.000+02:002006-03-18T23:59:07.340+02:00Απόψε to "Ασκήσεις Ύφους" κλείνει 255 (100000000-1 στο δυαδικό) ημέρες ζωής (Όχι, δεν είναι νεκρό blog, απλώς ήταν σε χειμερία νάρκη.). Κι επειδή πολύ ξενέρωσα τόσο καιρό που το είχα παρατήσει (από το Σεπτέμβρη, το ζώον!), λέω να το ζεστάνω λιγάκι... Ακολουθεί άλλη μια Άσκηση Ύφους.<br /><br />Tero<br /><br />(Y.Γ. Έχω κολλήσει στις 57,5... πρέπει να προπονηθώ!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-114271908578442130?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1125778028567437922005-09-03T22:59:00.000+03:002005-09-03T23:07:08.580+03:00<div style="text-align: justify;">(Άμα τη συμπληρώσει 50 συναπτών Ασκήσεων Ύφους.)<br /><br />(Καλέ πως μιλάω έτσι;)<br /><br />(Πίνω ένα ποτηράκι και το γιορτάζω...)<br /><br />Μεθυσμένο<br /><br />Βγαίνοντας από το καπηλειό μ’ ένα, ΧΙΚ, μπουκάλι ρούμι στο χέρι, σύρθηκα μέχρι το λεωφορείο. ΧΙΚ. Τρεκλίζοντας στο στενό διάδρομο και αφού, ΧΙΚ, κουτούλησα σε δυο επιβάτες - όχι, τέσσερις ήταν - έφτασα, ΧΙΚ, στη πίσω πλατφόρμα. Εκεί στεκόταν ένας τύπος που, μα τα χίλια κρασοπότηρα, μόλις τον είδα, ΧΙΚ, σκέφτηκα: «βλέπω καλά ή είμαι μεθυσμένος; ΧΙΚ;». Έτριψα τα μάτια μου και τον ξανακοίταξα. Ήταν ένα παιδαρέλι μ’ ένα λαιμό μακρύύύ, ΧΙΚ, ΧΙΚ, κι ένα καπέλο που, αντί για κορδέλα στο μπορ, ΧΙΚ, είχε ένα σπάγκο. Είπα: «Θα τα ‘χε τσούξει όταν ντυνόταν, ο κακομοίρης! ΧΙΚ!». Αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή. Πρώτη, ΧΙΚ, φορά βλέπω πράγμα είκοσι χρονών και όμως τόσο ανώριμο... Πρέπει, ΧΙΚ, να ήταν σκνίπα στο μεθύσι ο φουκαράς, γιατί νόμιζε ότι τον, ΧΙΚ, πατούσε ένας που ήταν μισό μέτρο πέρα απ’ αυτόν. ΧΙΚ. Του φώναζε, μάλιστα: «Κάνε πιο πέρα, ρε, ΧΙΚ, με πατάς!», κι ο άλλος, για να, ΧΙΚ, τον πάρει στο ψιλό, του έλεγε: «πόσα ήπιες, ρε φίλε;». Κάποια, ΧΙΚ, στιγμή, σαν να ένιωσε πιο νηφάλια ο νεαρός, και βρήκε μια άδεια θέση κι κάθισε. ΧΙΚ.<br /><br />Πέρασαν κάμποσες ώρες - μπορεί να ήταν και, ΧΙΚ, την επόμενη μέρα - και τότε τον είδα πάλι τον μπεκρή. Ήταν στη πλατεία Σαιν, ΧΙΚ, Λαζάρ, στο σταθμό Ρομ, έτσι τα λένε, νομίζω. Περπατούσε, ΧΙΚ, πέρα-δώθε, - τα πόδια του κάναν’ οχτάρια - μαζί μ’, ΧΙΚ, έναν φίλο του, πότης κι αυτός. Μέσα στο μεθύσι τους, ο ένας είπε στον άλλο: «Ρε φίλε, ΧΙΚ, το πάνω κουμπί του παλτού, ΧΙΚ, σου, κατέβηκε λίγο, μου φαίνεται». Κι ο άλλος του απάντησε: «τύφλα έχεις γίνει στο ποτό, ρε, ΧΙΚ». ΧΙΚ.<br /><br />ΜΠΟΥΟΥΟΥΡΠ.<br /><br />Tero<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112577802856743792?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1124957331432255462005-08-25T11:06:00.000+03:002005-08-25T16:30:04.656+03:00<div style="text-align: justify;">(Πάει πακέτο με τη προηγούμενη...)<br /><br />Υπερβολή<br /><br />Μες στο καταμεσήμερο, και με μια ανυπόφορη ζέστη που σε κάνει μούσκεμα στον ιδρώτα, επιβαίνω στο, επιβλητικού μεγέθους, λεωφορείο της γραμμής <span style="" lang="EN-US">S</span>. Στη πίσω πλατφόρμα, πλατειά σαν αεροδρόμιο, παρατηρώ ένα γομάρι, θα ‘τανε τουλάχιστον 25 ετών, που είχε μια λαιμουδάρα ένα μέτρο και βάλε. Φορούσε και μια καπελαδούρα που είχε, αντί για κορδέλα, ένα σχοινί σαν απ’ αυτά που δένουνε τα πλοία στα λιμάνια. Κάποια στιγμή άρχισε να γροθοκοπά με λύσσα έναν διπλανό του ενώ του ούρλιαζε πως τον είχε σακατέψει στις αγκωνιές. Πολύ ώρα αργότερα, όταν επιτέλους άδειασε μια θέση, έτρεξε σαν τον δαιμονισμένο και παλουκώθηκε.<br /><br />Μετά από δυο ολόκληρες ώρες, που φάνταζαν αιώνες, συναντώ ξανά αυτό το θηρίο στην απέραντη πλατεία ΚΟΥΡ ΝΤΕ ΡΟΜ, μπροστά στον κολοσσιαίο σταθμό ΣΑΙΝ ΛΑΖΑΡ, μαζί με ένα τεράστιο πλήθος από κολλητούς του. Όλοι αυτοί του φωνάζανε εν χορώ ότι το πέτο του παλτού του ήταν ορθάνοιχτο και ότι θα πρέπει να ράψει πολλά χοντρά κουμπιά.<br /><br />Tero</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112495733143225546?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1124957171787340522005-08-25T11:04:00.000+03:002005-08-25T16:29:31.370+03:00<div style="text-align: justify;">(Πάει πακέτο με την επόμενη...)<br /><br />Έλλειψη<br /><br />Κατά το μεσημεράκι, με λίγη ζέστη, παίρνω ένα λεωφορείο από αυτά τα μικρά της γραμμής <span style="" lang="EN-US">s</span>. Στο στενό χώρο της πίσω πλατφόρμας, παρατηρώ έναν νεαρούλη, θα ‘τανε το πολύ 25 ετών, που είχε έναν λαιμό λιγάκι πιο μακρύ από το φυσιολογικό. Φορούσε κι ένα καπελάκι με μια ιδέα από πλεξούδα αντί για μια κορδελίτσα. Κάποια στιγμή παρακάλεσε χαμηλόφωνα και ευγενικά έναν διπλανό του να μετατοπιστεί ελάχιστα πιο πέρα επειδή τον έσπρωχνε ελαφρά, κι αυτό του έφερνε ανεπαίσθητες ενοχλήσεις. Ελάχιστα δευτερόλεπτα αργότερα, όταν είδε μια θεσούλα ελεύθερη, προχώρησε προς τα κει με νωχελικά βήματα και έκατσε.<br /><br />Όχι περισσότερο από δύο ώρες μετά, συναντώ ξανά αυτό το νεαρούλη στη πλατειούλα κουρ ντε ρομ, μπροστά στο σταθμό σαιν λαζάρ. Ήταν μαζί με κάποιο γνωστό του. Αυτός του ψιθύρισε ότι το πέτο του παλτού του ήταν λιγάκι πιο ανοιχτό απ’ ότι έπρεπε και ότι έπρεπε να ράψει άλλο ένα κουμπάκι.<br /><br />Tero</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112495717178734052?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1123875300634276862005-08-12T22:33:00.000+03:002006-05-31T16:48:46.920+03:00<div style="text-align: justify;"> <div style="text-align: left;">(Προς τον spyro: Μας το ζητήσατε, σας το προσφέραμε!)<br />(Αυτή η άσκηση δημοσιεύεται κατ' εξαίρεσιν, για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε <a href="http://anemomazwmata.blogspot.com/2005/08/side-project.html">εδώ</a>.)<br /></div><br />Θεολογικό<br /><br />Με Ιώβεια υπομονή προσευχόμουνα αδιάκοπα να έρθει το ευλογημένο το λεωφορείο. Οι προσευχές μου εισακούστηκαν! Όταν λοιπόν έφτασε, και οι όσοι πιστοί προσήλθαμε, διαπιστώσαμε εμείς, οι αμνοί του Κυρίου, ότι είχαμε συναχθεί πολλοί, κάτι σαν τους καλεσμένους στο γάμο της Κανά. Στην πίσω πλατφόρμα, όμως, έμελλε να δω έναν αμαρτωλό, που η ψυχή του είχε αλωθεί από τον αντίχριστο. Τα σημάδια ήταν εμφανή: είχε έναν επιμήκη λαιμό και φόραγε ένα καπέλο με ένα κορδόνι στη θέση της κορδέλας. Εξαιτίας αυτού έγιναν μέσα στο λεωφορείο τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Άρχισε να τσακώνεται μ’ έναν πιστό που στεκόταν δίπλα του, προσάπτοντάς του ψευδείς κατηγορίες, πως τον έσπρωχνε κάθε φορά που κάποιος πιστός ήθελε να εισέλθει στο όχημα του Κυρίου. Έτσι, παρέβη την 9η εντολή: ου ψευδομαρτυρήσεις. Ο άτυχος πιστός του αποκρίθηκε: «Σαούλ, Σαούλ, τι με καταδιώκεις;». Σαν από θεία παρέμβαση όμως, ο εν λόγω αμαρτωλός μετανόησε για τα λόγια του, έκατσε σ’ ένα στασίδι άδειο και προσευχήθηκε να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του.<br /><br />Δύο ώρες αργότερα, είδα πάλι τον ίδιο αμαρτωλό, έξω από το σταθμό του μεγάλου οσιομάρτυρα Αγίου Λαζάρου. Είχε την καθοδήγηση ενός μέντορα που προσπαθούσε να τον φέρει στο σωστό δρόμο. Του έλεγε: «Το παλτό σου είναι πολύ φαρδύ στο πέτο, δεν είναι σεμνά πράγματα αυτά. Πρέπει να ράψεις άλλο ένα κουμπί.».<br /><br />Προσεύχομαι για την ψυχή αυτού του απολωλότος προβάτου. Εύχομαι ο καλός ποιμήν, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, να συγχωρέσει τα αμαρτήματά του.<br /><br />Αμήν.<br /><br />Tero<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112387530063427686?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1123258631703154532005-08-05T19:10:00.000+03:002005-08-12T23:01:33.296+03:00<div style="text-align: justify;">(Αποφάσισα να βάλω μια άσκηση στο blog, αφού βλέπω ότι υπάρχει ενδιαφέρον ;-) και θα ήταν αναίδεια να σας έχω να περιμένετε μέχρι να τα βγάλω πέρα με τους κώδικες και τα javascripts. Όμως δεν θα βάλω άλλη μέχρι να βρω μια άκρη, αυτό που ακολουθεί είναι DEMO.)<br /><br />2<br /><br />Είχα ήδη αργήσει 2 λεπτά για κάποιο ραντεβού όταν έφτασε το λεωφορείο. Με 2 δρασκελιές βρέθηκα μέσα. Στριμωγμένος στη πίσω πλατφόρμα, ανάμεσα σε 2 χοντρομπαλάδες, είδα με τα 2 μου μάτια κάποιο νεαρό που ο λαιμός του ήταν 2 πήχεις μακρύς. Το καπέλο που φορούσε είχε για στολίδι 2 σχοινάκια πλεγμένα μαζί. Ξαφνικά, 2 άτομα (ο νεαρός και κάποιος διπλανός του) άρχισαν να τσακώνονται. Ο νεαρός τον κατηγόρησε (κι αυτό το άκουσα με τα 2 μου αυτιά) πως του πάταγε και τα 2 πόδια. Θα γίνονταν από 2 χωριά χωριάτες, όμως 2 λεπτά αργότερα ελευθερώθηκαν 2 καθίσματα, οπότε ο νεαρός έτρεξε και με άλμα εις 2-πλούν βρέθηκε εκεί και έκατσε. Με 2 λόγια, ήταν παλαβός.<br /><br />Η ιστορία έχει και 2^ο σκέλος. 2 ώρες αργότερα, είδα στη Κουρ ντε Ρομ, 2 βήματα από το σταθμό Σαιν Λαζάρ, 2 άτομα (τον νεαρό και κάποιο φίλο του) να συζητάνε. Άκουσα με τα 2 μου αυτιά τον φίλο του να τον συμβουλεύει να ράψει άλλα 2 κουμπιά στο παλτό του. Του έδειχνε με 2 δάχτυλα που (στο πέτο) και του εξηγούσε γιατί (επειδή το πέτο του νεαρού ήταν τουλάχιστον 2 πόντους πιο φαρδύ από το κανονικό).<br /></div> <div style="text-align: justify;"><br />Tero<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112325863170315453?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1123196465228301372005-08-05T01:56:00.000+03:002005-08-05T02:01:05.236+03:00...αυτό το blog θα κλείσει και οι "Ασκήσεις Ύφους" θα δημοσιεύονται στα "Ανεμομαζώματα" υπό μορφή Adobe PDF.<br /><br />Όχι και το πιο εύχρηστο πράγμα για τον ενδιαφερόμενο αναγνώστη, αλλά, τουλάχιστον έτσι θα έχω το κεφάλι μου ήσυχο...<br /><br />Tero - εις αναζήτησιν καλύτερης μεθόδου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112319646522830137?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1120996312984076752005-07-10T13:45:00.000+03:002005-07-10T14:51:52.986+03:00<div style="text-align: justify;">Όσο θαύμασα τον Raymond Queneau για το υπέροχο βιβλίο του, άλλο τόσο τον ζήλεψα. Για την υπέροχα απλή ιδέα που είχε. Και για το ότι το βιβλίο του σίγουρα είναι το πιο πρωτότυπο βιβλίο που θα υπάρξει ποτέ, αφού ουσιαστικά το θέμα με το οποίο ασχολείται είναι οι άπειρες ικανότητες της γλώσσας και όχι μια, οποιαδήποτε, ιστορία. Διαβάζοντάς το ξανά και ξανά σκεφτόμουν: πόσο θα 'θελα να το είχα γράψει εγώ αυτό.<br />Όμως ο ίδιος ο Queneau μου έδωσε την πρόκληση. Στο τέλος του βιβλίου, μετά τις 99 ασκήσεις, ο βομβαρδισμένος από τος εκπλήξεις αναγνώστης θα αντικρύσει μερικές κενές σελίδες, υπό τον τίτλο "Χώρος ασκήσεων προς χρήσιν των αναγνωστών". Ώστε ο Queneau δεν παραθέτει απλώς 99 τρόπους να ειπωθεί μια ιστορία. Άλλωστε, η γλώσσα σίγουρα δεν περιορίζεται εκεί. Προκαλεί λοιπόν τον αναγνώστη να γράψει κι αυτός δικές του ασκήσεις. Τι υπέροχος τρόπος να κάνεις τον αναγνώστη να νιώσει κοντά στον συγγραφέα! Δεν χρειάστηκα περισσότερη παρότρυνση.<br /><br />Άρχισα λοιπόν να γράφω κι εγώ Ασκήσεις Ύφους.<br /><br />Στόχος μου είναι να φτάσω κι εγώ το νούμερο 99. Τη στιγμή που γράφεται ετούτο το κείμενο έχω φτάσει μια τριανταριά. Ξεκίνησα αυτό το blog με σκοπό να τις δημοσιεύω εδώ για κάθε ενδιαφερόμενο. Βέβαια, δεν θα αρχίσω να το κάνω προτού βρώ τρόπο να καταργήσω το copy-paste και το δεξί κλικ. Όσο κι αν δεν με ενδιαφέρει να το τυπώσω σε βιβλίο για τα λεφτά, δεν θα μου άρεσε να πάρει ένας εξυπνάκιας αυτό που εγώ ξενύχτησα για να καταφέρω να γράψω και να βάλει το όνομά του από κάτω.<br /><br />Απαραίτητο θεωρώ να έχετε διαβάσει πρώτα το βιβλίο προτού διαβάσετε αυτό το blog.<br /><br />Επειδή όμως θέλω να γράψω κι άλλα πράγματα σε blog, πέρα από τις Ασκήσεις Ύφους, θα ξεκινήσω άλλο ένα blog, για τις υπόλοιπές μου σκέψεις.<br /><br />Tero<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112099631298407675?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1120940632470076062005-07-09T23:25:00.000+03:002005-07-10T00:16:07.103+03:00<div style="text-align: justify;">Το "Ασκήσεις Ύφους" είναι ένα βιβλίο - ή μάλλον ΤΟ βιβλίο - του γάλλου σουρεαλιστή Raymond Queneau. Η ιδιαιτερότητα του, που το κάνει απολύτως μοναδικό σε ολόκληρη την παγκόσμια λογοτεχνία, είναι ότι η ιστορία που περιγράφει το βιβλίο λέγεται ξανά και ξανά, 99 φορές, με 99 διαφορετικούς τρόπους.<br />Η ίδια η ιστορία δεν έχει ενδιαφέρον, πρόκειται για ένα τελείως banal επεισόδειο σε ένα παρισινό αστικό λεωφορείο. Το εντυπωσιακό είναι το πως ο Queneau καταφέρνει σε κάθεμια από τις παραλλαγές να αναφέρει ξανά τα ίδια συμβάντα με ξεχωριστό τρόπο.<br />Για να σας δώσω μια ιδέα, η πρώτη από τις 99 ασκήσεις ύφους είναι απλές σημειώσεις των γεγονότων, ενω στις επόμενες, μεταγράφει την ίδια ιστορία σε <span style="font-style: italic;">επίσημη αναφορά</span>, σε <span style="font-style: italic;">σονέτο</span>, σε <span style="font-style: italic;">παρηχητικό</span> (χρησιμοποιώντας λέξεις που δημιουργούν παρήχηση), σε <span style="font-style: italic;">δεκαπεντασύλλαβο</span>, σε <span style="font-style: italic;">τηλεγράφημα</span>, σε <span style="font-style: italic;">χωριάτικο</span>, σε <span style="font-style: italic;">υβριστικό</span>, σε <span style="font-style: italic;">επιτηδευμένο</span>, σε <span style="font-style: italic;">αδέξιο</span> και τόσα άλλα που ορισμένες φορές χαρίζουν άφθονο γέλιο...<br />Αυτό το βιβλίο έχει αντιμετωπιστεί με δυο τρόπους. Η πλειοψηφία το εντάσει στα διαμάντια της παγκόσμιας λογοτεχνίας (και με το δίκιο τους αφού είναι σίγουρα το πιο πρωτότυπο βιβλίο που θα μπορούσε να γραφτεί). Όμως κάποιοι άλλοι το βλέπουν περισσότερο σαν ένα ανέκδοτο παρά σαν λογοτεχνικό έργο, σαν επίδeιξη ικανοτήτων του Queneau.<br />Κατά τη γνώμη μου δίκιο έχουν οι πρώτοι. Ούτε εύκολο είναι να γράψει κανείς ένα τέτοιο βιβλίο αλλά ούτε και άνευ νοήματος είναι. Για μένα, αυτό το βιβλίο περιείχε ένα πολυ σημαντικό μήνυμα. Να προσπαθείς στη ζωή σου, ακόμα και στην ανιαρή καθημερινότητα (εξ ου και η χρήση ενός banal επεισοδείου), να μην γίνεσαι επαναλαμβανόμενος, τετριμμένος, κοινότοπος, προβλέψιμος. Η ζωή σου και τα όποια έργα σου πρέπει να είναι ξεχωριστά, να έχουν ενδιαφέρον, να ξεχωρίζουν από το σωρό, να έχουν κάτι καινούριο να δώσουν. Μην γινεσαι - ή μάλλον, μην αφήνεσαι να είσαι - άλλος ένας από το πλήθος.<br />Οι πιο πολλοί που διάβασαν και λάτρεψαν αυτό το βιβλίο, εντούτις δεν το είδαν σαν κάτι παραπάνω από ένα πανέξυπνα γραμμένο, απολαυστικό ανάγνωσμα. Για μένα είναι ΚΑΙ κάτι παραπάνω. Είναι δίδαγμα, συμβουλή για την ζωή.<br /><br />Κάντε κι εσείς την ζωή σας Ασκήσεις Ύφους!<br /><br />Tero<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112094063247007606?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-14343646.post-1120935346692879342005-07-09T23:05:00.000+03:002005-07-10T00:17:19.083+03:00ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ<br /><br />Δεν είμαι υπεύθυνος για οτιδήποτε γραφτεί εδώ. Δεν τα ελέγχω, βγαίνουν μόνα τους... Αν έχετε αδύναμη κράση, συνετό θα ήταν να σταματήστε εδώ.<br /><br />Tero<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/14343646-112093534669287934?l=askhseisyfous.blogspot.com' alt='' /></div>Teronoreply@blogger.com